Liner notes :
Lieve en trouwe vrienden, een kleine rondleiding door de muzikale reis van deze derde uitgave van Les P'tits Belges, waarin we de nadruk leggen op het chanson. Zoals gewoonlijk hebben we tal van kleine en fijne verrassingen die zich - ten gepasten tijde - aan u zullen openbaren als een soort weldoende voetzoekers op onze muzikale wandeling.
A Paris
We openen in volle en swingende bezetting met A Paris, een klassieker: des ennuis, il y en a pas qu'a Paris, il y en a dans le monde entier; oui, mais dans le monde entier il n'y a pas partout Paris, voila l'ennui. Ziedaar de geest van het ware Franse chanson!
Les amours finissent un jour
Met deze zelden gehoorde compositie van Moustaki betreden we ons meest eigen domein: de melancholie, die zoveel mensen eigenaardig genoeg verwarren met de wanhoop maar er feitelijk de beste remedie tegen is. Een lied dat past in de herfst, het pijnlijk - mooiste van alle seizoenen, een tekst die uitsterft gelijk een herfstblad: on aurait pu s'aimer longtemps, longtemps, longtemps…
Indécise
Een compositie van 'onze' Gwen Cresens in samenwerking met Jean Corti, een van de authentieke groten van het accordeon, jarenlang vaste begeleider en medecomponist van Jaques Brel. We krijgen een goed staaltje te horen van Gwen's meesterschap op het accordeon en ook van contrabassist Rinus Raaijmakers, uitstekende begeleider én solist.
Parlez-moi d'amour
In deze heerlijke vertolking van Jopie Jonkers klinkt Parlez-moi d'amour zo vertrouwd in de oren dat ik altijd twijfel of ik het al dan niet ken van vroeger. We dompelen u onder in Parijse klanken, iets van een valse hésitante en een dromerig snuifje Weense schrammel.
La princesse et le croque-notes
Een van de grootste liederen van Brassens - ge zult nu zeggen: dat zijn ze allemaal, akkoord, maar hier wordt toch iets uitzonderlijks opgeroepen en aangeraakt waardoor het gewone chanson ver wordt overstegen. - Een pluim voor de muzikaliteit van Wilmos en Tcha.
Dimanche
Een merkwaardige familie, die Rodenbachs - de veel te jong gestorven overbegaafde Albrecht, en dan Georges, de tegenwoordig te weinig gelezen auteur van onder andere het beroemde 'Bruges La Morte' en talrijke gedichten vol atmosfeer; zoals dit hier.
Opgedragen aan Aimé Vercruysse - voor zijn glimlach, qui m'a chauffé le corps en, om met Brassens te spreken, dans mon âme brûle encore, à la manière d'un grand soleil.
Le bleu de l'été
Laat ons deze noordelijke stemming verlaten met Le bleu de l'été. Blauw, dat wonderlijk kleur - de eeuwig wisselende schakeringen van de lucht; het diep-donker van de avond, het luttel blauw van een korenbloem, de onvergetelijke blauwe zomers van uw jeugd - -
Un gamin de Paris
En nu wat leven in de brouwerij met Un gamin de Paris, gekleurd door de typische klank van de banjo-gitaar die veel gebruikt werd in de vooroorlogse musette, met name door Django Reinhardt. Maar voor mij klinkt het evenzeer als een ode aan Johnny St. Cyr; iets van het gemeenschappelijk karakter tussen Paris en la Nouvelle Orleans.
Pour me rendre a mon bureau
Pour me rendre a mon bureau kennen we door de heerlijke uitvoering van Brassens - een voltreffer, hier vertolkt met spirit en elan voor uw en ons plezier. Let op de uitstekende ritmesectie, gestuwd door de onvolprezen Cesar Janssens op drums.
Le temps des muguets
Le temps des muguets, of Les nuits de Moscou, elke titel die men zou kunnen geven aan deze wonderbare melodie wordt meegevoerd in deze woordeloze vertolking, versmolten en uiteindelijk vergeten in een stroming die ons leid langs ongekende zonovergoten kusten en donkere landschappen. Ieder zal een stukje van zijn eigen paradijs kunnen hervinden in dit Lied ohne Worte.
Babino
Een kleine ode aan een van de grootste gitaartalenten van onze generatie, Babino Lagrène. Een klassieke valse manouche, hier gebracht als gitaarsolo.
Maman, papa
Het laatste lied dat Brassens zou hebben gezongen voor enkele vrienden, een paar dagen voor zijn dood. Hier opgenomen naar het voorbeeld van de charmante interpretatie van Patachou met Brassens.
Les enfants qui s'aiment
Les enfants qui s'aiment: een meesterlijke compositie van het fameuze duo Prevert - Cosma, die meerdere grote composities op hun actief hebben, denk maar aan Les feuilles mortes. Poëzie van een zeldzaam niveau, intens en scherp: leur rage, leur mépris, leur rire et leur envie, contrast tussen zuiverheid en cynisme -
… de laatste noten passeren traag-aan gelijk wolken in een ondergaande zon.
Bonhomme
- Lucie, 'k zie u wandelen in een Kapitteldreef zoals ze ooit was: vrij, zonder omheining, in vlekken van zon en herfstmist.
Voor uw evene grijze blik passeert iedereen in lange rij, elkeen die een spoor van zoet of bitter trok in uw groot hart…
Nog eer de Brandstraat beton werd, een wegel van geelbruin zand dat warmte verschafte aan onze verliefde blote voetjes - De vriendelijke trekken van het Latem van toen verstarden gaandeweg tot een meedogenloze grijns van steen en staal -
...Uw hart is één grote heide van purper en goud en groen met dampen en zons op - en ondergangen, resten van zwarte nacht en onbeschrijfelijk maan-wit. Hier is alle angst en dood opgelost in eeuwig-blauw erbarmen - -
Met trage koninklijke gang in durende wandeling naar de donkere beschutting vóór u.
Koen De Cauter
|
