Biografie Waso

Waso De Cauter

www.myspace.com/wasodc

Persoonlijk

Ik ben de oudste zoon van Koen De Cauter en Lucie Gevaert. Sinds mijn geboorte werd ik omringd door muziek en plastische kunsten. Mijn jeugd bracht ik door met geschiedenis, tekenen, kalligrafie en bovenal veel fantasie. Ik volgde sporadisch notenleer en klassieke gitaar maar kon me zelden vinden in die 'klassieke' scholing... onderwijs was ook al iets dat ik zeer afwezig onderging. Wel kreeg ik af en toe onderricht van mijn vader; zo leerde ik mijn eerste akkoorden (la, mi, re...). Rond mijn 14de jaar nam hij me mee 'op café' - rondgaan met den hoed - en noodzakelijkerwijs leerde ik enkele akkoorden meer. Wat begon als een programma van enkele nummers werd geleidelijk een ruim repertorium doorheen verschillende stijlen zoals jazz, klassiek, zigeunermuziek, chanson... Het is ook dat jaar dat ik de eerste keer een 'groot' optreden deed: het eerste Brugges Festival ('88). Mijn vader nam me steeds meer mee op de baan en het duurde niet lang of ook mijn broers en zus kwamen meedoen.
Ik had geen plannen voor een of andere carrière, 'k was meer met vrienden, atletiek, skaten, graffiti en vriendinnen dan met mijn toekomst bezig... maar had wel een zeer plezante jeugd!
Ondertussen beëindigde ik mijn humaniora op Sint-Lucas te Gent en deed ik verwoede pogingen om mijn funk-rock bandje Funkusion van de grond te krijgen. Met veel naïeve zekerheid en ijdelheid - eigen aan de jeugd - ... dít was het! ... tevergeefs.
Doch niet geweend, de jazz en aanverwanten gingen steeds beter. Ik liep anderhalf jaar verloren op de Jazzstudio in Antwerpen tot het achter een schoolbankje zitten - zelfs daar - me teveel werd... vaarwel U.G., adieu Universitaire Gedachten!!
Ik trad steeds intensiever op zodat ik er ook van kon leven, werd vaste begeleider in verschillende groepen rond mijn vader en de jaren die daarop volgden (vanaf midden jaren '90) werden een heerlijke warboel van concerten, tournees, projecten, opnames, groepen...

Maar op een bepaald moment begint een mens zich vragen te stellen... Ben ik wel muzikant? En in hoeverre? Is dit nu het enige wat ik wil doen? Niet evident! Ik begon me, naast muziek, meer en meer bezig te houden met organisatie, programmatie en kwam terug tot mijn oude liefde, grafiek: logos, flyers, affiches, lay-out van een magazine...
Ik deed de programmatie van de, spijtig genoeg ter ziele gegane, kunsthuizen 'd' Oude Hoeve' (Deurle) en Fantast (Gent) waar we menige 'ongelooflijke' avond mochten meemaken. Ik begon het festival Djanghommages in Gent en werkte mee als programmator voor o.a. Djangofollies (Brussel, Gent en Antwerpen), Gipsy's in 't Park (Oostkamp) en Parkkaffee (Gent).
Op het as van Fantast startten we een nieuwe zaak: muziekstaminee Hot Club de Gand alwaar ik de programatie en huisstijl verzorg.
Ik ben producer van het project 'DjanGo!' en de cd-uitgave daarvan (in samenwerking met De Werf in Brugge) en het hoesontwerp is ook van mijn hand. De laatste tijd zijn er veel hoesontwerpen van me gebruikt: Waso Quartet, Fondy Riverside Bullet Band, Les P'tits Belges en Myrddin. Tussentijds deed ik ook nog wat PA-werk (geluid) voor verschillende groepen zoals Koen De Cauter zingt Gezelle, Myrddin, Les P'tits Belges…
In de zomer 2006 startte ik samen met Trefpunt vzw een groots project: Radio Lume. 14 muzikanten uit verschillende genres (voornamelijk flamenco, zigeunermuziek en jazz). Misschien wel het beste wat ik (op professioneel vlak dan) ooit deed!!!
De laatste tijd leg ik mij ook toe op het opnemen zelf… wat hopelijk resulteert in enkele complete processen zijnde: muziek, opnames, grafiek…

De muziek zelf is echter een deel van mij geworden, in zulke mate dat ik er niet vanaf wil, het is te bevredigend en - eerlijk gezegd - mijn voornaamste bron van inkomsten. Leven van muziek is tenslotte ook ongelooflijk avontuurlijk, boeiend en plezant!

Iets is wel veranderd: voor mij gaat het nu niet meer om genres of stijlen maar meer om de eigenheid van de uitvoerder(s). Misschien werd dit alles me duidelijker door de geboorte van mijn zoontje Djalt en de opname, met de familie en enkele goede vrienden, van zijn geboorteplaatje waar we constant van stijl en genre wisselen en toch zeer coherent blijven.
Jazz, zigeunermuziek, folk... wat men ook brengt, het blijven tenslotte maar noten die zo goed en eerlijk mogelijk moeten worden gespeeld.

Waso

Concreet :

Opnames :

La ronde des jurons (Waso Quartet) '95
La valse du crapaud (De Cauter Quartet) '96
Koen De Cauter chante Brassens... Live (Koen De Cauter) '98
Bouquet Garni (Laïs, Ambrozijn, Fluxus, De Cauter) '98
s'Agapo (De Cauter Quartet & David Paquette) '01
Tegenstroom ou La Grande Revue des Cyclistes '02
Ulysse (De Cauter Quintet) '03
DjanGo! - a tribute to Django Reinhardt '04
Djalt (Various) '04 (eigen beheer)

Gastmuzikant op :

Musette (Les P'tits Belges) '94
A little corner of paradise - vol.1 (Topsy Chapman, Koen De Cauter, David Paquette) '99
Come Prima (Les P'tits Belges) '01
Suisse 1939 (Hauman en de Moeite) '04
La Femme de Gilles - Original Soundtrack '04

Andere opnames :

Jazz Festival Breda - LiveRecording 1997 (Les P'tits Belges) '98
30 jaar Breda Jazz Festival (Les P'tits Belges) '00
Waiheke Island of Jazz 2001 - The highlights (Waso Quartet) '02
Waiheke Island of Jazz 2003 - The highlights (Family De Cauter) '04

Groepen :

De Cauter Quintet/Quartet/Trio, DjanGo!, Radio Lume…

Optredens in het buitenland :

Burundi, Duitsland, Engeland, Fiji, Frankrijk, Nederland, Nieuw Zeeland, Portugal, Slovenië, Tunesië, VS en Zwitserland.

Optredens in België :

AB, Audi Jazz, AVS, Boterhammen in 't park/de stad, Brosella, Brugges Festival, De Werf, Djangofolllies, Festival Van Vlaanderen, Folkfestival Dranouter, Gentse Feesten, Jazz & Sounds, Leffinge Leuren, Lokerse Feesten, Rataplan en Roma, S.M.A.K., Sint Paulus Feesten, Theaterfestival van Huy, Trefpunt vzw, VRT Radio en Televisie… talloze CC's, kleine festivals en podia, recepties en cafeetjes.

Speelde met o.a. :

Ambrozijn, Joop Ayal, Joachim Badenhorst, Ernö Bango, Lionel Buevens, Marie-Laure Beraud, Mikhail Bezverkhny, Jon Birdsong, Hendrik Braeckman, Ben Brunin, Manolo Cabras, Tom Callens, Evan Christopher, Daniel Colin, Gwen Cresens, Vilmos Csikós, Jan De Backer, Steven de Bruyn, Jan De Coninck, Jan De Haas, Catherine Delasalle, Philippe De Smet, Jerome Etcheberry, Ben Faes, Joël Favreau, Fluxus, Didier François, Herlinde Ghekiere, Bill Greenow, Jasper Huysentruyt, Cesar Janssens, Jopie Jonkers, Filip Jordens, Bas Kooijman, Ola Kvernberg, Fapy Lafertin, Laïs, Quintin Liegeois, José Ligero, Tcha & Vivi Limberger, Lollo Meyer, Lazlo Molnar, Walter Poppeliers, Sammy Rimington, Moses Rosenberg, Bea Palya, David Paquette, Nick Phelps, Richard Rousselet, Tommy Sancton, Patrick Saussois, Jokke Schreurs, Pascal Schumacher, Willy Seeuws, Butch Thompson, John Snauwaart, Toots Thielemans, Phillipe Thuriot, Camiel en Johnny Van Breedam, Maurice Van Eyck, Dick Van der Harst, Wannes Van de Velde, Arne Van Dongen, Rony Verbiest, Piet Verbist, Johan Verminnen, Emile Verstraeten... en de familie - Koen, Vigdis, Dajo en Myrddin - natuurlijk en zoveel anderen waar ik nu even niet opkom.

Grafisch werk :

vzw Fantast, Gent '01/'04: huisstijl - affiches - flyers - logo's - magazine
vzw Hot Club de Gand, Gent '05: huisstijl - affiches - flyers - logo's
Familie De Cauter: affiches en flyers
Affiches voor o.a.: De Werf, Brosella, De Centrale...

CD hoezen :

DjanGo! - a tribute to Django Reinhardt
Waso Quartet - Ombre et lumière
Fondy Riverside Bullet Band - Redbox Jazzyversary 35°
Myrddin - Novar
Les P'tits Belges - Chanson

Programmator :

d'Oude Hoeve, Deurle - zondagconcerten: eind jaren '90
Rabbit, Rodenberg - 5 dagen per week live-muziek: eind jaren '98 tot 2001
Fantast, Gent - dinsdagavondconcerten en speciale evenementen: '01 tot '04
Djangofolllies - programma groepen Antwerpen, Brussel en Gent '05
Gypsy's in 't park - Programma '03
Hot Club de Gand - dinsdagavondconcerten en jamsessies op zondagavond: sinds mei '05
Sporadische programmeringen voor Parkkafee, Trefpunt vzw en speciale evenementen zoals bedrijfsfeesten, salons, privé feesten...

Producer :

s'Agapo - De Cauter Quartet & David Paquette : CD
Latcho Diwes - een eenmalig concert rond zigeunermuziek op de Gentse Feesten
Tegenstroom ou La Grande Revue des Cyclistes : CD
Djanghommages - festival ter nagedachtenis van Django Reinhardt in Gent : '02, '03 en '04
Ulysse - De Cauter Quintet : CD
DjanGo! - a tribute to Django Reinhardt: project en CD
30 jaar Waso Quartet - festival, zomer 2005
'Radio Lume' - project en cd '06 - '07
Verschillende eenmalige groepen voor speciale evenementen of festivals

Breinstorm 2

Een "breinstorm" is een Decauteriaans woord. Het betekent niets meer of niets minder dan dat er op een snelle manier een aantal vragen moeten worden beantwoord. Het eerste, spontane antwoord wordt genadeloos opgetekend. Bij deze manier van vraagstelling krijgen onze Cauters gèèn tweede kans, het is erop, en vaker nog, er onder...

1. Waar zou je nu het liefst zijn?
In Pila (Zwitserland) tussen 'mijn bergen'.

2. Geef 2 slechte en 2 goede eigenschappen aan jezelf.
Luiheid, gulheid, vluchtigheid, vriendelijkheid.

3. Wat was de meest absurde situatie die je meemaakte in uw muzikale carrière?
Spelen op een receptie voor een groep zeer ernstige verzekeraars die eindigden als een bende losgeslagen dansers die ons maar niet lieten stoppen met spelen.

4. Wat is het belangrijkste om live goed te spelen?
Alles en uzelf vergeten en één worden met de muziek.

5. Wie had je het liefst live gezien? (max. 5)
J.S. Bach, Charlie Parker, Romica, Cafrune, Rita Abadzi...

6. Met welke muzikanten zou je het liefst een cd opnemen?
Een musette plaat met Daniel Colin (accordeon), Greg Osby (altsax), Bireli Lagrene (gitaar), Taurus Mateen (bas) en Eric Harland (drums).

7. Welk lied had je het liefst zelf geschreven?
De "ketter onder de maan" van Wannes Van de Velde en Walter Heynen.

8. Je mag de duivel 1 vraag stellen?
Waar zit ge met uw gedachten?!

9. Je bent dictator van de V.S. voor 1 dag. Wat is het eerste dat je doet?
Subsidies aan Israël stopzetten en al de politiekers in de VS veroordelen tot een 5 jarig cultuur en humanistisch werkkamp.

10. Bij welke film kwam je niet meer bij van het lachen?
De 'vissen met kortetermijngeheugen' in Steve+Sky.

11. Beste eten, beste drank?
Chinees en (beschaamd) Coca Cola.

12. Met welke drie grootheden uit de geschiedenis zou je graag eens op café zitten?
Merlijn, Jezus en Budha?

13. Wanneer was je het laatst echt gelukkig?
Ieder dag dat ik bij mijn zoontje Djalt en mama Leah ben.

14. Wat shockeerde je tot in het diepst van uw zijn?
Het drama in Beslan (Rusland) waarbij kinderen slachtoffer werden van fanatisme en machtzucht.

15. Waar heb je een grote verachting voor?
De ongelooflijk kinderachtige politieke trend om meer met het afbreken van elkander bezig te zijn (om er zo 'beter' uit te komen... hahaha...) i.p.v. met constructief bestuur.

16. Waar heb je een grote achting voor?
Mensen die hun ding doen los van tijdsgeest en trends... zelf al zie ik het zelf soms niet.

17. Wat is de mooiste plek waar je ooit bent geweest?
Nieuw Zeeland.

18. Beschrijf een ideale vakantiedag.
Snorkelen met Leah en mango eten met Djalt in Fiji.

19. Wat is de laatste droom die je hebt gerealiseerd?
Vader worden.

20. Wie wil je nog de groeten doen?
Hij die dit leest... gegroet!

Breinstorm 1

Wat gaat er momenteel om in uw hoofd ?
Enkel de eerlijkheid in het Zijn kan ons verheffen boven de gang van zaken.

Beschrijf uzelf in vijf woorden.
Geboren, leren, weten, verloren, zoeken.

Geef één slechte eigenschap van uzelf.
Foefelaar.

Wat is uw drijfveer ?
't Vinden van het Zelf in waarachtigheid.

Waar liggen uw grenzen ?
Veel te dicht.

Wat vind je prachtig van lelijkheid ?
Hip hop en zwaarden.

Aan welk object ben je het meest gehecht ?
Mijn Yahiri.

Wat vind je persoonlijk de belangrijkste uitvinding van het afgelopen millennium ?
Ruimtevaart.

Beste film, beste boek.
"Ivan de verschrikkelijke","Koning Arthur" van Terence White.

Citeer één regel poëzie.
"Monster, monster, ik heb je lief. Nu er rantenflantend twee stenen leeuwen worden bijgezet, zijn de burgers opgetogen."
Marcel Van Maele

Je mag God één vraag stellen...
Hoe kan ik mijn hersens voor 100% gebruiken ?

Je bent dictator van België voor één dag, wat is het eerste dat je doet ?
Het staatsgeheim afschaffen.

Geef één waarheid.
Waarachtigheid.

To be or not to be ?
To be able or not allowed to be ?

Wat zou je voor geen miljoen willen doen ?
Wapens ontwikkelen.

Welk levensprincipe hou je hoog ?
"Gij zult niet doden."

Voor wie heb je grote bewondering ? (max. 5)
Bach, Turner, Parker, Myrddin, Malevich.

Beschrijf je ideale dag.
Een dag zonder instelling-papperassen-beslommeringen.

Welke droom zou je graag realiseren ?
Vrouw, kind, boek, klassiek stuk.

Laatste woord ?
Ga in vrede, Ugh how.

Interview : "Een muzikant is een roofdier" door Tim Hoebeke

De familie De Cauter is een begrip in Gent en in de muziekwereld. Vader Koen speelt regelmatig samen met zijn kinderen Waso, Vigdis, Dajo en Myrddin. Hun muziek kan je best omschrijven als een mengvorm van jazz en zigeunermuziek, hoewel de familie er liever geen etiket opplakt. Waso is de oudste zoon, en misschien de minst opvallende van de familie.

Waar ben je nu mee bezig, Waso?

Muziek spelen, optredens organiseren en grafisch werk. Heel veel concrete kleinigheden. Het grootste project waar ik nu mee bezig ben is de volgende cd met de familie, die in september moest uitkomen, maar het zal voor februari zijn. Hier in de Fantast hebben we ook een festival georganiseerd, maar dat is niet echt de essentie van mijn bezigheden.

Wil je niet vooral producen?

Dat doe ik inderdaad heel graag. Het geeft evenveel voldoening als muziek spelen. Iets helpen creëren geeft evenveel voldoening als de creatie zelf. Veel mensen beseffen dat niet, maar wat zouden we zijn zonder de mensen achter de schermen.

Werk je enkel en alleen met de familie?

Voorlopig wel, hoewel dat niet de bedoeling is. Het is de grootste basis om op verder te bouwen, en ze hebben het ook het meest nodig. We hebben al wel eens managers ingehuurd, maar dat werkte nooit goed. De mensen begrijpen niet hoe de geesten in onze familie werken, vooral dan die van Dajo, Myrddin en Koen. Zij hebben nogal hevige karakters, en zijn veel meer dan ikzelf artiesten in hart en nieren. Dat wil dus zeggen dat ze zich niet kunnen bezighouden met minuten, tijdsschema's, het opsturen van foto's of het onderhandelen over contracten. De meeste managers hebben dat nooit echt doorgehad, dus daarom deed ik het even. Niet dat ik zo'n goede manager was, maar wel de beste op dat moment, en nu hebben we eindelijk een professionele manager die ons lijkt te begrijpen.

Het valt wel op dat de hele familie de muziekmicrobe te pakken heeft.

Ja, bij mij is dat op heel jonge leeftijd al begonnen. Toen ik twee jaar was en mijn ouders allebei nog in het restaurant van mijn grootvader werkten was de pick-up van mijn vader de babysit. Het schijnt dat ik dan gewoon voor de platendraaier stond, luisterend naar Louis Armstrong. Als je op die manier al begint met muziek, dan is het geen wonder dat ik er nu nog mee bezig ben.

Heeft je vader dan nooit eens moeten zeggen: "en nu gaan jullie muziek leren"?

Soms toch wel hoor. Bij mij althans. Ik heb nooit het idee gehad om muzikant te worden. Ik dacht er eerder aan om te gaan schilderen. Mijn vader heeft mij toch wat gitaar geleerd en midden de jaren tachtig zijn we in duo gaan optreden in cafés. Op een dag kon ik dan twaalf nummers spelen, daarna kon ik schema's lezen, en voordat ik het wist speelde ik muziek. Nu heb ik de indruk dat ik wat aan het weggaan ben van het intensief spelen, maar ik zal nooit kunnen stoppen met spelen, want dat blijft toch nog altijd iets heel speciaal. Ik ben nu gewoon ook bezig met het producen en grafiek.

Is het ooit een optie geweest een leven zonder muziek te leiden?

Constant. Dat is een vraag die ik mij heel vaak stel. Omdat ik met drie muzikanten samenspeel die niet anders kunnen zijn dan muzikanten. Dajo denkt dat hij ook iets anders zou moeten zijn, maar als je hem een beetje kent, weet je dat dat niet zo is. Maar ik? Waarom speel ik? Omdat ik speel, punt uit. Niet omdat ik absoluut mijn gevoelens moet uiten, of de schoonheid naar de mens wil brengen. Als ik ruzie heb met de rest, dan is dat de oorzaak ervan. Ik ben minder bloeddorstig bezig met noten. Want als je een echte muzikant bent, dan ben je eigenlijk een roofdier. Je springt op de materie muziek en begint eraan te trekken en te scheuren. Ik word dus vaak geconfronteerd met de vraag of ik hier wel zit te doen wat ik moet doen. Het feit dat ik geen frustraties heb over het feit dat ik iets niet kan spelen zegt genoeg. Als je geen frustraties hebt, dan wil dat zeggen dat het niet echt je ding is. Maar het is wel meer mijn ding dan de rest in mijn leven. Het moet niet overkomen alsof ik mij slecht voel bij het spelen. Thuis en op het podium zijn nog altijd de twee beste plekken die ik ken. Als ik zenuwachtig, ziek of geënerveerd rondloop, dan is dat op het podium vaak verdwenen. Soms is het omgekeerde ook waar. Dan is optreden het meest zenuwslopende gegeven.

Is het niet vooral de aandacht van het publiek dat het podium aantrekkelijk maakt?

Nee, want ik zit al anders op het podium dan de meeste mensen. Ik ben de ritmegitarist en ook geen opvallend figuur. Daarbij komt dat ik meestal vanachter op het podium zit. Muzikaal in de schaduw van de solisten, verhoudingsgewijs in de schaduw van Dajo. Ik zweet ook op het podium, en werk ook hard, maar ik val het minst op. Daardoor moet ik dus ook het minst verantwoording afleggen voor het publiek. Ik heb ook geen nood aan of het krijgen van eer. Met het begrip 'eer' heb ik al lang geleden komaf mee gemaakt. Met de ene voet sta ik in de roem, met de andere helemaal niet. Ik ben zowat de onbekende bekende in dat circuit. Op café gebeurt het wel dat ik na een kwartier pas zeg tegen de mensen wie ik ben, waarna ze verschieten, en zeggen: "maar ik heb u al zien optreden..." De mensen herkennen mij gewoon niet. Of ze praten over ons, over een optreden van ons, zonder te weten wie ik ben. Dat is natuurlijk wel leuk, want zo kom je te weten wat de mensen echt over ons denken. Het is eigenlijk ook best als de mensen je niet herkennen. Ze komen naar een optreden, en vijf minuten later weten ze niet meer wie er gespeeld heeft. Dan kan je ook zeggen dat je genoten hebt van de muziek, niet zozeer van de muzikanten. Dat is eigenlijk de essentie, en het grote verschil met popmuziek. Daarin draait het hem alleen maar om de artiest.

Wat zijn je muzikale invloeden?

Om te beginnen klassiek, zijnde Bach en Beethoven. Vraag maar rond bij andere muzikanten, Bach zal de grootste blijken te zijn. Bach is dus een evidentie, hij vormt het kader waarin we werken. Verder ben ik opgevoed met Brassens, Louis Armstrong, de oude jazz, de swingjazz, Django Reinhardt en flamenco, waar mijn vader weg van was. Ook de Roemeense en Hongaarse zigeunermuziek heeft zijn invloed gehad. Op een bepaald moment zoek je je eigen weg, verzet je je tegen alles wat je daarvoor kende. Zo sprong ik mee op de new beattrein eind jaren tachtig. New Beat is het tegenovergestelde van jazz: het is vierkant, strak en vooral klinisch. Dat was een tijdje enorm aangenaam, maar gelukkig heeft die periode niet zolang geduurd. Later ben ik nog naar hiphop beginnen luisteren, Red Hot Chili Peppers, en funk. Via de funk ben ik dan weer bij de moderne jazz beland. Ik ga ook vaak op verkenning in het muziekaanbod. Zo ben ik verzot op Japanse hofmuziek, dat een mysterieuze schoonheid uitstraalt. Ook naar hiphop luister ik nog af en toe, hoewel ik er helemaal niet positief tegenover sta. In mijn oren is dat geen muziek. Voor mij zijn dat pure geluidsfilms. Net zoals je kan genieten van een domme actiefilm, zo kan ik genieten van hiphop. Misschien is het ook mijn link naar de hedendaagse maatschappij, en dat heeft iedereen nodig. Het enige waar ik echt niet van hou zijn platte pop, techno en de singer-songwriters.

Zelfs niet van Bob Dylan of The Beatles?

IIk vind dat afschuwelijk. Het spijt mij zeer, maar ik kan er echt niet naar luisteren. Het is veel te rechtstreeks. Er zit ook weinig menselijkheid in, terwijl Dylan bijvoorbeeld het net over die menselijkheid heeft. Het heeft de pretentie muziek te zijn waar er op gezocht wordt, maar dat is het niet. Hij zoekt twee, drie akkoordjes, zet ze op een melodietje en steekt er een soort emotie in. The Beatles, dat is net hetzelfde verhaal. Er wordt altijd beweerd dat die heel belangrijk zijn voor de muziek. In zijn genre waren ze misschien belangrijk, maar niet voor de muziek in het algemeen. Kom niet af met het argument dat The Beatles de muziekwereld veranderd hebben. Weet je waarom veel mensen dat zeggen? Omdat veel mensen niet durven toegeven dat ze het gewoon graag horen, zonder dat ze daar een reden voor hebben. Ik luister graag eens naar hiphop, maar waarom moet ik mij daarover verantwoorden? Moet ik zeggen dat het de stem van een volk is, van een natie? Nee toch. Het is een belachelijke stem als het dat is. Is het literatuur? Maar nee. Als je literatuur wil lezen, lees dan Shakespeare. Zo heb ik ooit eens een discussie gehad met iemand die zei dat die teksten toch zo goed waren. Je moet dat eens serieus lezen, het trekt nergens op. Maar dan mag je dat niet vergelijken met de grote schrijvers? Waarom niet, we hebben het toch over literatuur? Vergelijk het dan direct met de sterkste, de grootste, de zwaarste. Als je het over muziek hebt, vergelijk het dan met het zwaarste dat er is. Coltrane kan ik vergelijken met Bach, maar The Beatles niet. Coltrane blijft recht overeind. Hij heeft muzikale grenzen verlegd, of je het nu mooi vindt of niet. Wat hebben The Beatles nu eigenlijk nieuw gedaan, behalve met klanken experimenteren?

Was klassiek muziek niet gewoon de popmuziek van vroeger?

Nee, die vergelijking gaat niet op. Popmuziek is muziek die iedereen graag hoort, zowel een boer uit Wingene als een bureaubeambte uit Namur. Mozart was populair in een paar steden, maar niet bij die boer uit Wingene. De volksmuziek, dat was de popmuziek van die tijd. Wat spelen de beginnende groepjes tegenwoordig? Red Hot Chili Peppers, Limp Bizkit of andere Studio Brusselmuziek. Dat is dus de volksmuziek van tegenwoordig. Dus ik denk niet dat klassieke muziek ooit popmuziek is geweest. Er zitten wel eens populaire liedjes tussen, maar elk genre heeft zijn hits gehad. Het is niet omdat een jazzcompositie plots populair is dat jazz popmuziek is. Brassens heeft een wereldhit gehad, Wannes van de Velde in Vlaanderen ook, maar zij maken geen popmuziek.

Is sommige muziek gewoon niet te vatten voor mensen die geen noot kunnen lezen of spelen?

Zeker. Mijn favoriet in de jazzmuziek is Greg Osby, maar vijf jaar geleden vond ik het intellectueel geleuter. Maar het is ook mijn punt niet dat je naar die muziek moet luisteren, om te beseffen wat goed is. Mijn punt is wel dat als je etiketten begint te kleven, doe het dan correct. Want zeggen "dat is een revolutie in de muziek", dat is een etiket kleven. Als je zegt dat The Beatles revolutionair zijn in de muziekwereld, dan ben je mis. Ze zijn revolutionair geweest in de popwereld, dat wel. Je moet The Beatles niet naast Beethoven zetten, want het valt niet te vergelijken. En voor de rest, hetgeen goed is, is dat wat je graag hoort. Ik mag je nog tien jaar les geven, maar als je graag The Beatles hoort, dan kan ik jou dat niet afpakken, tenzij je het jezelf afpakt.

Hoe ver reikt jullie publiek?

Tijdens het jazzfestival van New Orleans traden we jaarlijks op, maar dat doen we niet meer sinds Bush president is. In Nieuw-Zeeland hebben we ook al drie keer gespeeld, dus daar hebben we blijkbaar ook een publiek. Maar wij hebben geen machine achter ons staan. Laïs bijvoorbeeld heeft een bedrijf dat zich met de promotie bezig houdt. Ik weet ook niet of dat zo goed is. We spelen al heel ons leven, en wij doen niets anders. Vanaf mijn achttiende leef ik alleen van de muziek. Ik heb nooit geld verdiend met iets anders. En dat komt misschien doordat we die machine niet hebben. Daardoor kunnen we constant blijven spelen. Maar ik weet echt niet hoe populair we zijn. Ik denk dat we op de ene manier heel populair zijn, en op de andere manier dan weer helemaal niet. We treden meestal op in België en Nederland. Ook in Portugal hebben we al vaak gespeeld. Mijn vader is nu wat aan het doorbreken in Frankrijk en ook in Engeland speelt hij af en toe. Op één of andere manier zijn wij daar nooit geraakt. Het publiek zelf is ook niet zo éénduidig. Zowel rijken, intellectuelen als de armere jonge student komen naar ons luisteren. Er is geen naam op te kleven. Net als er op onze muziek ook geen naam op te kleven is. Bij Ambrozijn kan je zeggen dat het vernieuwende folk is, want dat is het ook. Maar wat kan je over ons zeggen? Is het jazz? Ja, maar dan ook weer niet. Is het zigeunermuziek? Nee, maar dan ook weer wel.

Wat is je band met Gent?

Ik ben geboren in Gent, en heb heel mijn jeugd in het Gentse gewoond, Nazareth, Latem, Merendree, maar nooit in Gent zelf. Dat heeft misschien voor de band gezorgd die ik nu heb met Gent. Als kleine jongen nam mijn vader mij dan eens mee naar de stad, om het Gravensteen eens te bezoeken, wat ik fantastisch vond. Ik heb dus altijd wel iets gehad met Gent. Ik woon ondertussen al meer dan tien jaar in Gent zelf. Je kan jezelf maar op één plek thuis voelen, en Gent is mijn thuis. De anonimiteit van in Gent te wonen spreekt mij wel aan. De Gentse mentaliteit is leven en laten leven, het interesseert de Gentenaars niet wat hun buren doen. Voor velen is dat een negatief punt, maar ik geniet daarvan. Ik heb graag dat de mensen mij met rust laten, als ik ze met rust laat. Op dat vlak ben ik dus absoluut geen sociaal iemand. Ik vind Gent ook een zeer mooie stad, maar dat komt wellicht doordat ik deze stad veel beter ken dan gelijk welke andere stad. Gent valt mij het meest op als ik lang ben weggeweest. Als ik terugkom van een tournee, is het eerste dat ik doe een wandeling maken in de stad. Dan ontdek ik met een heldere blik terug al de mooie huizen. Je vindt hier niettemin ook veel lelijke gebouwen. Maar tegelijk is dat ook niet erg, want binnen vijftig jaar zullen ze die gebouwen toch weer neerhalen. Het Gravensteen zullen ze niet meer afbreken, want het is veel te waardevol geworden. En wat zou Gent nog zijn zonder het Gravensteen? Het zou hier toch al een stuk minder aantrekkelijk zijn. Gent heeft het Gravensteen nodig, vooral voor het toerisme. Leve het toerisme als het op architectuur aankomt. Anders stond er niets meer overeind, wees gerust.

Gent heeft toch nog veel oude gebouwen?

Als je het vergelijkt met andere steden misschien wel, in Brugge is het meeste overeind gebleven maar juist daardoor is het ginder ook minder aangenaam geworden. Dat is misschien ook de dualiteit van heel die kwestie. Had alles blijven staan, dan was de stad misschien een museum geworden, met een doodse sfeer. En alles neerhalen is ook zonde. Ik denk dat hetgeen nu bewaard is er wel zal blijven staan en al die lelijke gebouwen wel zullen verdwijnen. Wat mij vooral stoort is de saaiheid van de hedendaagse architectuur. Het zal overal in Vlaanderen wel zo zijn, maar in Gent valt het mij op. Vergelijk het maar met het buitenland; de vervelendste architectuur vind je hier, en misschien ook in Zwitserland. Het valt zelfs buitenlanders op. Probeer maar eens één hedendaags gebouw te vinden dat boeiend is. Het zal je niet lukken. Er gingen ooit stemmen op om het Atomium af te breken. Dan hebben we eens iets boeiend! Het is wel lelijk, maar tenminste ook boeiend. Wat we hier in Vlaanderen hebben is lelijk en saai. En de meeste architecten verbergen zich achter een onzinnige uitleg om hun gebrek aan creatieve visie te verbergen. In de muziek kom je net hetzelfde fenomeen tegen. Veel artistiek gezwets, maar het stelt vaak niets voor. Dat komt gewoon omdat ze niet oprecht zijn. Ze hebben allemaal schrik, want stel je voor dat ze iemand zouden beledigen.

Hoe zit het met het Gentse publiek, heeft de familie hier het meest naam en faam?

Nee, helemaal niet. We spelen veel meer in West-Vlaanderen dan in Gent. Als je over de familie De Cauter spreekt gaat er bij velen wel een belletje rinkelen, maar dan houdt het vaak op. Dat is maar goed ook. Ik kan nu nog op café zitten zonder herkend te worden.

Wat houdt muziek spelen voor jou in, welke gevoelens roept het op?

Je hebt twee belangrijke manieren om muziek te spelen. Je kan muziek spelen voor de mensen, en dan kom je vaak in de entertainmentsector terecht. De andere manier is muziek spelen voor jezelf, en misschien op die manier mensen bereiken, zonder de mensen centraal te zetten. Die laatste aanpak is meer de onze. Veel te veel muzikanten stellen het publiek centraal. Het gevolg is dat ze zich aanpassen aan dat wat ze denken dat de mensen goed vinden, en dat is een essentiële fout, denk ik. Aan de ene kant zoeken die muzikanten een eigenheid, een vorm van originaliteit, en aan de andere kant moet het de mensen liggen. De enige manier om origineel te zijn is je juist niet bezig te houden met origineel willen zijn. Als je heel oprecht speelt wat je voelt, dan kom je op een heel vreemde plaats terecht. Een plaats van constante beweging, die alleen maar origineel kan zijn, omdat iedere mens uniek is.

Kan je in een groep je eigen individu behouden?

In een groep heb je een verzameling individuen waar je rekening moet mee houden, daar kan je niet vanuit. Dat is ook het grote verschil tussen muziek spelen en beeldhouwen of schilderen bijvoorbeeld. Als groep moet je samenspelen en met elkaar rekening houden. Maar dat is ook het enige waaraan je je moet aanpassen, voor de rest doe je wat je zelf wilt. Misschien is dat hetgeen ons wat bevreemdend maakt voor de meeste mensen. Onze muziek is puur en eerlijk. Hebben wij ruzie met elkaar, dan hebben wij zowel op als naast het podium ruzie. De grens tussen het podium en het gewone leven is verdwenen. Wij veranderen onszelf niet op een podium voor het publiek. Veel mensen vinden dat pretentieus en elitair. Het is niet omdat we ons niet interesseren in ons publiek, maar je bent er op een podium niet altijd mee bezig. Soms is een nummer ten einde en heb je het applaus nodig om te beseffen dat er volk aan het kijken is. Dan heb je een paar seconden dat besef tussen twee liedjes door. Dan verdwijnt dat weer volledig en raak je volledig opgeslorpt door het spelen zelf. Dat creëert een soort eigenheid. Als we bijvoorbeeld een wals spelen, en ik daar een fandango boven speel, dan zal Dajo mij daarin volgen. Of gaat hij er net tegenin. En dat zorgt ervoor dat wij niet echt een genre meer spelen. Het enige correcte etiket dat je op ons kan kleven is dat wij jazz spelen, qua techniek dan. Want voor mij is jazz improviseren op een bepaald schema of stramien. Wij hebben wel enkele arrangementen, maar dat schept enkel een kader waarin we de zaken weer kunnen loslaten.

Hoe sta je tegenover de Zeitgeist?

Het is een stommiteit om daar veel mee bezig te zijn. We zijn toch sowieso producten van onze tijd. Zo is mijn vader, in tegenstelling tot mij, een tegenpool van alles. Hij is simpelweg niet tevreden met de gang van zaken. Dat is dus eigenlijk ook tijdsgeest. Hij is daar mee bezig als mens, en dat reflecteert in zijn muziek. Het is dus fout dat vele kunstenaars of muzikanten een teken van hun tijd willen zijn. Speel liever zo oprecht en waarachtig mogelijk, en luister naar de stem in jezelf, al kan die morgen anders klinken. Dan ben je vanzelf een product van je tijd.

Is kunst elitair?

Wel integendeel, het zou het minst elitaire moeten zijn. Het is namelijk een uiting van jezelf, en hoe kan zoiets elitair zijn? Iemand die zich oprecht uit is niet elitair, tenzij hij beweert dat hij het bij het rechte eind heeft en al de rest verkeerd is. En dan nog, dan is de persoon zelf elitair, niet de kunst. Vele mensen op het conservatorium bijvoorbeeld, zijn elitaire mensen omdat ze beweren te weten hoe het moet. Veel mensen vinden ons ook elitair, omdat we bijvoorbeeld nogal snel zeggen wat we slecht vinden maar dat zijn maar persoonlijke meningen. Ik weet niet hoe het bij mijn broers of vader zit, maar bij mij is het duidelijk: ik ben niet elitair. Ik denk niet dat ik de waarheid in pacht heb. Ook zeg ik altijd: "Zonder boeren geen eten". Eigenlijk zouden landbouwers de meest elitaire mensen mogen zijn want het is door hen dat we ons kunnen bezig houden met secundaire behoeften zoals kunst.

Interview : "DJANGO!"

1. Django Reinhardt is ondertussen reeds 50 jaar dood. Wat maakt hem tot heden ten dage nog steeds interessant?

Django heeft iets gedaan wat maar weinigen kunnen. Hij was zo groot dat hij op zijn eentje een muziekgenre (zigeunerswing of Hot-Club) heeft doen ontstaan. Hij was een virtuoos gitarist met een groots gevoel voor lyrisme, evenwicht en structuur. Hij nam elementen uit de toen bestaande zigeunermuziek, musette en jazz en vormde dit naar zijn eigen op een zo overtuigende originele en tijdloze manier dat men werkelijk kan spreken van genie. Het is zo een beetje als bij bvb. de grote klassieke componisten; men blijft hen ook spelen want ze overstijgen de tijd. Ook blijft hij toch gelden als één van de belangrijkste muziekvormers uit de 20ste eeuw. Anderzijds is de invloed van Django te horen in vele andere genres zoals chanson, kleinkunst of Amerikaanse jazz.

2. Blijft de Hot-Club jazz zich nog steeds vernieuwen of is er slechts hier en daar een witte raaf (b.v. een Philip Catherine) die de zigeunerjazz wat breder ziet?

Over het algemeen is het een vrij statisch gebeuren in vergelijking met de Amerikaanse jazz wat alleen maar de grootsheid van Django zelf illustreert. Er zijn vele grote vertolkers die allemaal wel een aandeel hebben in het boeiend houden van het genre zoals o.a. Fapy Lafertin. Ook zijn er enkele grote gitaristen zoals Stochelo Rosenberg die het genre opentrekken naar andere genres. Zelf doen wij met de familie ook allerlei nieuwe dingen of andere dingen met als fundament de zigeunerswing. De man die echter de stijl blijft vernieuwen en de grenzen blijft verlegen is Biréli Lagréne.

3. U brengt met een sextet (o.a. vader Koen en broer Dajo) een hommage aan de virtuoos. Wat zal het programma bevatten; louter Reinhardt materiaal?

Eigenlijk brengen we twee sets in een verschillende combinatie; De Cauter Trio (Koen, Dajo en ikzelf) met Daniel Colin en Patrick Saussois en De Cauter Trio met Fapy Lafertin. Er is een deel dat swingmusette gericht is (met Daniel Colin als grote ster). U moet namelijk weten dat Django zijn carrière begonnen is in de musette (op banjo). Het andere deel is met Fapy die misschien wel de beste Django Reinhardt vertolker van de wereld is. Toch zullen we ons niet beperken tot muziek van Django zelf. Het wordt veeleer een spelen in de geest van...

4. U musiceert vaak samen in familieverband. Valt tijdens het spelen de rol vader-zoon weg of zorgt die relatie voor een speciale kruisbestuiving?

Weet u, we spelen al zo lang samen dat rolverdelingen al lang zijn weggevallen. Ook met mijn twee broers erbij (Myrddin speelt klarinet). Eens we beginnen te spelen komen we -meestal toch- tot een relatieloze eerlijkheid. Tegenover elkaar zijn we zeer kwetsbaar en doorzichtig, dus kunnen we maar spelen als individuen. We zijn wie we zijn en we kennen elkaar te goed om iets te pretenderen. Het lang met elkaar spelen zorgt ook voor een zeer sterke communicatie en het beïnvloeden van elkaar. Zo hebben we eigenlijk allemaal elkaar muzikaal helpen vormen wat resulteert in een sterke coherentie. Dat we zolang zo open met elkaar spelen, komt wel door het feit dat we familie zijn. We begrijpen elkaar intuïtief. We kunnen ook -soms zeer heftig- ruzie maken zonder angst op een breuk want we vergeven elkaar zeer snel.

5. Wat dreef u destijds naar de gitaar?

Zo een 16 jaar geleden had mijn vader weinig werk - een 'kalme' periode zoals wij zeggen - en dus nam hij het initiatief om mij mee te nemen om 'op café' te gaan spelen 'met den hoed'. Ik zag dit wel zitten want het was voor mij een manier om aan wat extra zakgeld te geraken. Zo leerde ik dan een drietal nummertjes begeleiden... Enkele jaren later was ik voltijds muzikant en ik kon er onafhankelijk van leven. Men kan zeggen dat ik er eigenlijk een beetje ingerold ben zonder dat ik -of mijn vader voor mij- ooit een specifieke beslissing nam omtrent muziek spelen. En met de tijd wordt men dan enigszins één met hetgeen men doet, vindt men er zich in terug, vindt men een eigen stem en wordt het een duidelijker afgelijnd gegeven. Maar ik ben wel geen muzikant die speelt omdat dat hetgeen is wat hij absoluut móet doen.

6. U deed een uitstap in de rock & pop... Vond u deze muziek op den duur te beperkt/beperkend?

Ik was jong, zette me wat af van mijn ouderlijke wereld -zonder daarom rebels te zijn- en dacht in mijn jeugdige naïviteit dat ik de waarheid, mijn stem, gevonden had in de muziek van groepen zoals de Red Hot Chili Peppers dus ik begon ook zo een groepje op de meest onprofessionele wijze die er maar mogelijk is én met onhaalbare verwachtingen. Het spelen van dat genre viel dan ook weg nog vóór ik mijn interesse ervoor verloor. Soms heb ik wel nog eens zin om zoiets te doen maar veel te zelden zo om er werkelijk op in te gaan. Weet u, het probleem dat ik heb met popmuziek en aanverwanten is het ontbreken van ernst omtrent de materie. Sidney Bechet zei ooit: 'Er bestaat geen slechte muziek alleen slecht gespeelde muziek'. De meeste popartiesten zijn te weinig bezig met het spelen van muziek (of het samen spelen). Ze maken de dingen gestroomlijnd. Ze zijn bezig met dingen zoals sfeer, klank, het 'in' zijn of met onzinnige of niet ver genoeg doordachte statements. Veel te weinig met het spelen -vrij van genre- wat men zelf en samen voelt. Het wordt laboratoriumwerk, prefab emoties en het schakelt de individuele zoektocht uit. Lees eens Shakespeare of Calvino, luister eens naar Coltrane of Bach en je zal veel meer leren en ontdekken over uzelf, het leven of de mensheid Wil je iets hedendaags dan zijn er mensen zoals Paco De Lucia of Greg Osby die zichzelf overstijgen. Popmuziek heeft iets schaapachtig; we voelen er ons goed bij omdat we erbij horen en het gemakkelijk is... het gaat iedere moeilijkheid uit de weg. Ik heb niets tegen populaire muziek of plezant vertier maar zéér veel tegen commercie.

7. De line-up voor het concert in de werf telt drie gitaristen, en niet van de minste! Worden er duels op scène uitgevochten?

Om eerlijk te zijn, ik denk het niet... het is waar dat we drie grote gitaristen hebben in dit project maar het zijn ook vrienden van elkaar die liever met elkaar spelen dan tegen elkaar. Die duels zijn wel leuk voor het publiek om eens mee te maken maar een stuk minder leuk om in te spelen omdat ze nogal vaak voortkomen uit een clash van ego's.

De bedoeling was een gitarist uit Nederland, België en Frankrijk te betrekken bij dit project. Fapy uit Nederland is een meestergitarist en de grote stylist van het genre. Patrick is een groot gitarist met een ietwat bredere invalshoek die de zigeunerswing in Frankrijk altijd levend heeft weten te houden. Het is altijd moeilijk om over mijn vader te spreken in superlatieven omdat dit snel 'pretentieus' overkomt maar het valt niet te ontkennen dat hij reeds dertig jaar de vaandeldrager van het genre in België is. Zelf vind ik hem nog steeds de beste gitarist om mee samen te spelen vooral omdat hij zo vrijgevochten is.

8. Raakt een 'huisbewoner' makkelijk binnen in de wereld van de zigeuners? Toch wel nodig dacht ik om hun muziek ten gronde te begrijpen?

Persoonlijk denk ik dat dit niet nodig is. Men moet de geest van muziek voelen en dan lukt het wel... maar uiteindelijk is muziek muziek en wordt het maar echt goed als het zichzelf en het genre overstijgt. Voor mij is het natuurlijk gemakkelijk om zoiets te beweren want ik ben opgevoed met zowel jazz, Flamenco, Chanson, klassiek, Wannes Van de Velde en zigeunermuziek in al haar vormen. 't Is echter niet zo dat ik veel tussen de zigeuners heb gezeten. Ik ken wel al van mijn prilste bewustzijn vele zigeuners en het enige dat ik weet is dat het mensen zijn zoals u en ik. Al dat gypsie-gedoe is valse romantiek. Voor hen is er enkel de realiteit met al haar kwade en wonderlijke momenten, net zoals voor u en ik.